خاکستر پوش

 

ایستادن در خاک مرموزی به شکرانه افسانه های کهن

رژه ارتش یاءس سوی برگ های تازه به بار

              گل و بهار؟آرزوی محال؟

در وحشت معیشت به تکاپو در میان امواج

دلهره در چشم مغموم هزاران فانوس

        ما که بودیم که بهارمان گم بود؟

لای شاخه های پر شکوفه به عزا

        می خرامید پرستویی مشتاق با پرهای خیس

       ازدحام کلمات

     غزل خاکستر پوش

 درد پهلو به پهلو می شود

      افق ناپیدا در ابهام می رود فرو

و من غوطه ور

         در خاطر حضور آن روز های تو

              می گذرم به پاییزی دگر

              در فکر بهار....

پژمان تایکندی

 

پرده آخر

 

پرتره زوال بر پرده ابهام

                  امتداد سکوت

به رنگ پریدگی هایمان یک ساعت می آویزیم

در عادت هایمان می سوزیم

و در لبخند نعره می کشیم

      روزمرگی مکتوب در ابدیت یعنی تاریخ

      روبروی هر گل سرخ یک پاییز

فصل به فصل

           نگاه کن!

 مانند آستانه یک پرتگاه پک می زنیم بر آخر خط

 از رویای دم کرده تا شبنمی که از پیشانی تو فرو چکید

  رو کن به خزان در چشمان من

در لمس انگشتان رنجوری حلقه زده بر انحنای کمرت

در چشمان تو من چیز دیگری می خواستم

     امتداد سکوت

                  پرده آخر!

تمام شکست ها روی شانه های یک شاعر

       سایه سرخوشی که می رقصید روی دیوار

 

پژمان تایکندی